[refleksje wokół myśli politycznej Ronalda Reagana]

Walczycie o życie. I walczycie z najlepiej zorganizowanym i najzdolniejszym wrogiem wolności, prawa i przyzwoitości, jaki kiedykolwiek zrodził się na tym świecie

Ronald Reagan, czerwiec 1957, przemówienie w Eureka College

Bóg ma plan co do mojego życia, a ja chcę go odkryć

(wypowiedź Reagana skierowana do pastora L. Evansa w Niedzielę Wielkanocną w 1981 r., po powrocie ze szpitala po zamachu)

Apeluję, byście sprzeciwili się tym, którzy chcieliby umieścić Stany Zjednoczone na pozycji militarnej i moralnej niższości... Apeluję, byście strzegli się... pokusy deklarowania, że jesteście moralnie wyżsi ponad to wszystko, i uznania, że obie strony na równi ponoszą winę; ignorowania faktów historycznych i agresywnych działań imperium zła; nazywania wyścigu zbrojeń po prostu wielkim nieporozumieniem, a tym samym usunięcia się poza linię walki między tym, co słuszne, i tym, co niesłuszne; między dobrem a złem.

(…) Módlmy się za zbawienie wszystkich tych, którzy żyją w totalitarnej ciemności – módlmy się, by odkryli radość płynącą z poznania Boga

(przemówienie Reagana z 8 marca 1983 r. na spotkaniu Krajowego Stowarzyszenia Ewangelikalnego)

W Polsce nadal płonie ogień wolności. Dzięki oddaniu i ofiarności setek tysięcy polskich mężczyzn i kobiet płomień ten nie gaśnie nawet w mroku

(przemówienie Reagana z 19 lutego 1987 r.)

I. Powrót do przeszłości

Niby świat pędzi do przodu, ale ani się obejrzeliśmy, a wróciliśmy do czasów „odprężenia” i „rozbrojenia”, w czym, swój wydatny udział ma znowu nasz postępowy kraj, tym razem jako neopeerel, a nie „Polska Ludowa”, ustami Radka Sikorskiego (jak też R. Kuźniara) postulujący wycofanie broni nuklearnej z Zachodniej Europy, a szczególnie z Niemiec (a ponadto... włączenie Rosji do NATO w celach stabilizacyjnych, jeśli chodzi o „regiony zapalne” na świecie). Gdybyśmy mieli normalny, propolski rząd, to na wieść, że Niemcy (ustami wicekanclerza i szefa dyplomacji oraz przedstawicieli Bundestagu) postulują pozbycie się ze swojego terytorium „reliktów zimnej wojny”, czyli głowic jądrowych,  zaproponowałby on przejęcie tychże głowic i zainstalowanie ich na terenie Polski, co zmieniłoby militarny i geopolityczny status naszego kraju niemalże natychmiast. Taką sugestię, nawiasem mówiąc, wyraził M. Anton na łamach „Wall Street Journal”, o czym wspomniał kiedyś „Wprost”.

Oczywiście Niemcy wcale nie mają zamiaru się rozbrajać, chcą tylko się pozbyć amerykańskiego balastu i z czasem (rekonstruując swoje imperium, w czym pomocna okazuje się idea unijnego superpaństwa), co jest więcej niż pewne, rozbudować Bundeswehrę, której, jak pamiętają co poniektórzy, narzucono pewne limity dotyczące liczebności wojska w ramach międzynarodowych rokowań dotyczących zjednoczenia Niemiec, rokowań, w których Polska mogła jedynie kiwać palcem w bucie. Rokowania te jednak były tak dawno, że wnet się okaże, iż nie tylko nikt ich sobie nie przypomina, ale też nawet gdyby sobie przypomniał, to wyłącznie po to, by stwierdzić, jak bardzo pewne ustalenia końcowe są nieaktualne. Z perspektywy czasu zresztą, widać, jak przenikliwa była myśl M. Thatcher; premier Wielkiej Brytanii wszak nie zgadzała się na pospieszne jednoczenie Niemiec, widząc w tym czynnik destabilizujący przyszłą Europę. Dziś, gdy Niemcy dosłownie rządzą całym kontynentem (a już naszym krajem bez wielkiego wysiłku), możemy jedynie żałować, iż Pan Bóg pokarał nas za niewywieszanie czerwonych, masą polityków, którzy nie tylko nie wiedzą, czym jest interes narodowy, ale nawet się z tym specjalnie nie kryją, napychając sobie kieszenie i brylując w mediach dla zabawy.

Wiadome było, że w sytuacji, w której Niemcy zostaną zjednoczone, a nie nałoży się na nich żadnych (długoletnich) materialnych i politycznych zobowiązań wobec krajów zniszczonych przez III Rzeszę, wrócą do polityki mocarstwowej, która stanowi nieodłączny element niemieckiej kultury. Oczywiście nie należy winić Niemców za to, że chcą poszerzać Lebensraum – mają to jakoś od wieków we krwi – naszym, polskim problemem jest jednak to, że niemal bez przerwy u władzy mamy stado baranów zupełnie niezdolnych do bronienia polskiej racji stanu. Nie można oczekiwać od Niemców, że będą bronić polskich interesów, lecz od naszych polityków wypadałoby czegoś takiego oczekiwać. Tymczasem coraz wyraźniej widać, że demontaż struktur państwa jest jakąś ideą fix tychże polityków. Czy robią to głównie ze swej głupoty, czy za pieniądze obcych państw, nie ma już najmniejszego znaczenia, Polska tak czy tak staje się państwem trzeciego świata, infrastrukturalnie i ekonomicznie słabym, politycznie zmarginalizowanym, a militarnie po prostu śmiesznym.

1. Dwa narody. Próba definicji.

2. Dwie historie; nowy naród o krótkiej pamięci.

3. Drogi awansu.

4. Postpeerelak.

5. Europeerelak.

6. Silni naszymi słabościami.

7. Symbiont czy pasożyt?

Dwa narody. Próba definicji.

Moi czytelnicy i przyjaciele zapewne zetknęli się z tezą, którą od jakiegoś czasu głoszę, a której katalizatorem stała się dyskusja na Salonie24. Grom nie spadł z nieba, a zanim odważyłem się postawić tezę, miałem przeczucie jej trafności. Jeśli wcześniej nie stawiałem jej wprost, to z dwóch powodów: po pierwsze dlatego, że do tamtego momentu formułując taką tezę „wyrzucałbym" niejako na margines życia narodowego pewną grupę ludzi posiadających ten sam paszport - byłoby to niechrześcijańskie (tak wtedy myślałem), po drugie: traktowałem tych „innych" jako członków tego samego narodu dotkniętych jedynie zapaścią semantyczną, a więc potrzebujących raczej pomocy i wiedzy potrzebnej do właściwej semantyki odbudowania, niż wykluczenia.

Tekst, który stał się katalizatorem mojego nowego myślenia o polskiej polityce, przyspieszył niejako proces dojrzewania do postawienia tezy o dwóch narodach, bo był tekstem spójnym. Po raz pierwszy ktoś z drugiej strony w prostych, jasnych i uczciwych słowach wyjaśnił mi, kim jest, kim jestem dla niego ja i dlaczego uważa, że nie ma pomiędzy nami szansy na porozumienie.

To ten „drugi naród", mówiący dialektem mojego języka (choć na poziomie uniwersyteckim różnic mniej, przynajmniej w zakresie formalnego użycia polszczyzny), wymusił na mnie tezę i - muszę powiedzieć - dobrze się stało.

Tuż po tym, gdy ogłosiłem swój tekst na Salonie24, jedna z blogerek - pani Elig, uznała za stosowne sklasyfikować zarówno mój tekst, jak i tekst, na który mój był repliką, jako przykład pewnego rodzaju propagandy, kojarzący się zapewne (moja interpretacja) z dwiema stronami politycznego sporu, który w Polsce się toczy. Rzecz w tym, że moje odkrycie nie miało i nie ma barw partyjnych, nie ma nic, ale to zupełnie nic wspólnego z politycznymi poglądami, opiniami, ideologiami czy pomysłami na modernizację Rzeczypospolitej.

Spójrzmy jeszcze raz chłodnym okiem na zjawisko, którego dotykamy. Wraz z II wojną światową dokonało się na narodzie polskim ludobójstwo w pełnym znaczeniu tego słowa, ludobójstwo porównywalne tak z punktu widzenia ilości ofiar, jak i znaczenia tych ofiar dla dalszego trwania, tylko z ludobójstwem narodu ukraińskiego i - w mniejszym stopniu, żydowskiego.

Narodu żydowskiego w mniejszym stopniu, bo - pomimo zbliżonej ilości ofiar - żydowska elita skupiona wokół ideologii i organizacji syjonistycznych przetrwała i była w stanie w ciągu zaledwie kilku lat zbudować państwo. Państwo, które już wkrótce miało stoczyć kilka zakończonych sukcesem wojen z sąsiadami, a zanim to się stało, zmusić Brytyjczyków do opuszczenia Palestyny.

Co więcej, wokół tego państwa, narodzonego wokół jednej politycznej opcji w narodzie żydowskim, udało się syjonistom uzyskać porozumienie (manifestowane w najgorszym wypadku przyzwoleniem) wszystkich żyjących w diasporze Żydów, którzy potrafili skutecznie pozyskiwać dla nowo powstałego państwa najbardziej korzystne sojusze i to wśród światowych mocarstw. Początkowo udało się pozyskać przychylność Związku Sowieckiego, potem, kiedy o wiele korzystniejszy stał się sojusz izraelsko-amerykański, drugiego z „wielkich".

Tomasz

Polska straciła nie tylko państwowość. Polska straciła elity, co jest tak często powtarzane, aż stało się truizmem. Polskie elity intelektualne, ale przede wszystkim - charakterologiczne, zostały skazane na wytępienie, a ich niedobitki na nieistnienie w świadomości społecznej. Jedyną drogą przetrwania była kolaboracja, ale ta z samej swojej istoty wyklucza z elit narodowych, chyba że ktoś podjąłby się karkołomnego zadania włączenia Quislinga w poczet wielkich, zasłużonych Norwegów, albo Bieruta w rząd wielkich, tuż za Dmowskim i Piłsudskim. Miejsce Bieruta, Minca i Bermana tak w Polsce Piłsudskiego, jak i Witosa, Dmowskiego czy Daszyńskiego było na marginesie społeczeństwa; wszyscy oni byli, niezależnie od wyznawanej ideologii bądź jej braku, pospolitymi kryminalistami. Do rządzenia czterdziestomilionowym (już wkrótce) narodem w sercu Europy nie predestynowało ich nic. Ani zaplecze społeczne, ani przymioty osobiste, ani intelekt.